De voorbereiding van onze allereerste reis met Casper. Dat was al een hele reis op zich.
Serieus: tegen de tijd dat we effectief vertrokken, voelde het alsof ik al een hele wereldtournee achter de rug had.
Onze reis bestond uit verschillende korte stops onderweg, met als eindbestemming: DE BERGEN (in Oostenrijk). Dat betekende dus ook spullen inpakken en uitladen. En weer inpakken. En weer uitlaten. Opnieuw, opnieuw en opnieuw.
Als kersverse mama had ik één gedachte: alles moet mee. De papa, rationeel als altijd, dacht: “Er is genoeg plaats in de koffer, doe maar.”
Dat bleek later toch een gevaarlijke uitnodiging.
Laat me je even meenemen in de chaotiek van mijn hoofd, een paar weken voor vertrek — want ja, zo lang van tevoren begon ik al.
Trouwens: jouw valies, als ouder? Die maak je op 10 minuten voor vertrek. In de deuropening. Met één sok aan.
De eerste grote vraag:
Hoe halen we telkens alles in en uit de auto zonder onze rug te breken of ons hele hebben en houden mee naar binnen te sleuren? Een curverbox met schuiven.
Dat ding werd ons heiligdom. De commode waar alles netjes per schuif verstopt zit. Alles proper, alles binnen handbereik. De verdeler werd de fundament van Casper zijn valies.
Alhoewel, zijn valies? Welke bedoel je?
De luiertas? De reistas? Of die extra zak met speelgoed?
Alles liep door elkaar.
Waar steek ik zijn wasproducten? Wat als hij een wondje heeft? Waar zit de Perdolan? Moet die in de auto blijven of nemen we dat mee? Ik kreeg het allemaal niet meer uit mijn hoofd; hoe meer ik nadacht, hoe onzekerder ik werd. Ik besloot “old school” te gaan met pen en papier. *Laat dit mijn gouden tip zijn aan alle mama’s*
De Puzzel
Ik maakte een tekening om het visueel te krijgen. Ja, echt waar!
Ik tekende alles uit wat we zouden meenemen.
Niet uit artistiek talent, maar uit pure overlevingsdrang. Om toch maar het houvast te hebben dat die valies gemaakt ging worden.
Het werd een systeem:
- De curverbox (verdeler) met schuiven = de basis: kledij, tetradoeken, pampers, slaapgerief en medicijnen. Perfect voor naast de imaginaire luiertafel.
- De fysieke luiertas werd de wastas: al het materiaal om onszelf en Casper te wassen (zeep, haarborstel, tandenborstel, handdoekje…). Super handig om in de badkamer weg te moffelen.
- Een oude rugzak werd de nieuwe luiertas: voor onderweg – pampers, extra outfitje, doekjes. Die bleef lekker aan de voordeur staan.
- Zijn reistas = speelgoed & boekjes. tja, daar valt niets extra over te zeggen …
- Voor Robbe en mij: 1 sporttas + 1 curverbak met onze kledij. Van daaruit konden we de sporttas telkens bijvullen per overnachting.
Voilà. Structuur. Een systeem. Klaar!
Ik was opgelucht. Blij. Trots.
Tot Robbe zei:
“Hoe doen we het in de bergen?”
Mijn brein: error 404.
De Bergen
Gelukkig mochten we met de auto tot aan de Grazerhütte rijden om al ons materiaal daar af te zetten. Wat een opluchting! Want eerlijk: een baby reist niet licht. Denk aan: speelgoed, slaapgerief, verzorgingsmateriaal, reservekledij, het doomoo bedje, het borstvoedingskussen, en alles wat ons als ouders een béétje rust gaf tijdens de momenten in de chalet.
Maar… dat was dus enkel het ‘chalet-gedeelte’ van de bagage. De échte uitdaging? Wat neem je mee voor een bergwandeling van meerdere uren, zonder toegang tot auto of voorzieningen? Geen buggy, geen koffer met wieltjes – alles moest mee op de rug. En Casper natuurlijk ook.
Ik maakte het opnieuw letterlijk visueel: tekening op papier, spullen gegroepeerd op de vloer, de rugzak open, en dan beginnen puzzelen. Want onderweg wil je vooral niet staan graaien in een warboel, op een bergflank, terwijl je baby net een luier gevuld heeft tot achter z’n oren.
Wat we meenamen tijdens de bergwandelingen? Dit komt er snel aan! 
En toen dacht ik: nu kan écht beginnen inpakken.
De structuur was er, het systeem klopte, de tekening hing aan de muur. Ik wist wat ik wou meenemen, maar toen ik eraan begon..voelde het alsof ik nog nergens stond.
Ik keek rond me:
– lege boxen
– lege zakken
– een tafel vol gerief
en een hoofd vol vragen.
Mijn gedachten sprongen van kledij naar slaapmateriaal, naar medicijnen, naar “Wat als het regent?”, naar “Waar is dat merinowollen pakje?” tot… ineens zat ik op Vinted. Fleecepakje gekocht. Draagzakhoes gekocht. Tevreden gevoel, maar nog lang niet gedaan.
Ik gebruikte de app Todoist om alles te structureren — per categorie. Omdat ik lichtjes panikeerde, werd dat mijn tweede anker. Samen met Robbe overliepen we tot 3maal toe de volledige lijst. Ik zocht me zot op het internet naar bestaande lijsten, maar vond bitter weinig. Dit was voor ons de drijfveer om zelf een blog te starten.
Niet omdat we veel reizen. Niet omdat we het beter weten. Maar alleen omdat wij zoekend zijn, en hopen dat we voor jou ook een anker mogen zijn in de onzichtbare chaos van vakantie.
Bonusinzicht: Was à la Mama
Robbe en ik reizen graag met de camper. We nemen altijd een tijltje en wasmiddel mee.
Dus waarom niet nu?
Ik maakte een doosje met wasmiddel, spons, afwasmiddel voor de flesjes, en een paar extra handdoeken. Een vuile body of tetradoek? Geen paniek— we wassen het gewoon. Dat gaf lucht in mijn lijst én ruimte in de zakken.
De mini-apotheek (met dank aan de vroedvrouw)
Een kleine kit ging mee in de rugzak, de rest bleef in de auto.
Zodat ik me onderweg kon focussen op genieten, niet op zoeken naar een pleister tussen de rotsen door.
Ingepakt!
Casper zijn tassen waren ingepakt. Ik zuchtte. Lang en diep. Alsof ik net een marathon had gewonnen.
Tot Robbe wéér binnenkwam en zei:
“Heb je ook een lijst voor wat ik moet meenemen?”
Maar eerlijk?
Voor elke ouder die denkt dat reizen met een baby “gewoon een beetje extra plannen” is… nope.
Het is een avontuur vóór het avontuur.
Maar: het is het waard. Want onderweg zagen we Casper genieten. En wij ook. Omdat we konden ontspannen – dankzij de chaos vooraf.
Wil je mijn lijst? Mijn tekening? Mijn bergwandeltas-pakketje? Ik deel het graag.
Want als er íéts is dat jonge ouders nodig hebben, is het minder Google, en meer ervaring van anderen.
De PDF met mijn lijst per onderverdeling? Die deel ik graag later hier.
